In dit artikel laat Pieter Vos met behulp van Søren Kierkegaard het tekort zien van een ironische levenshouding die alles relativeert en niets ernstig neemt. In plaats van ironie te verbinden met relativisme en perspectivisme kunnen we ironie met Kierkegaard zien als deel van een ethischreligieuze levenshouding die in relatie staat tot een achterliggende ernst.

Ironie is meer dan een interessant stijlmiddel. Veeleer staat ironie voor een relativerende levenshouding, die de betrekkelijkheid van het eigen perspectief inziet. In een postmoderne visie bijvoorbeeld is ironie een vorm van relativering die verabsoluteringen voorkomt en helpt om de dingen in hun cultuurbepaalde perspectief te zien. Absolute waarheidsclaims en allesomvattende zingeving van de ‘grote verhalen’ worden onderworpen aan een ironisering die het menselijk bestaan...