Al mijn hele leven ben ik afhankelijk van hulp. Ik ben gehandicapt. En het ziet ernaar uit dat mijn toestand achteruit gaat. Vaak heb ik me afgevraagd, hoe het voelt om in de situatie te zijn van hulpverlener. Als professioneel vrijwilliger, vriend of vriendin, toevallige voorbijganger. Ik herinner me een gebeurtenis op school: een klasgenootje had me geholpen op de gang. Zij kreeg een compliment van de leraar. Ik dacht: “Wat vreemd. Zij heeft mijn handicap nodig om een compliment te krijgen. Mijn gebrek leidt tot haar goede gevoel. Dat is toch ongehoord?” ‘Dankbaar werk’ heet het. Moet ik als gehandicapte dankbaar zijn? Wordt een ander gelukkig door mijn gebrek? Zo heeft Jezus het toch niet bedoeld. Of kreeg Hij...